Kategoria Zdaniem Proboszcza

Może to zabrzmi jak paradoks ponieważ pragnę zaprosić na odpoczynek w drodze… Od kilku niedziel przekazujemy ogłoszenie o zapisach na 42. Pieszą Pielgrzymkę Tarnowską. Czy to ma być odpoczynek? Fizycznie pewnie nie, bo przemierza się kolejne kilometry w słońcu, deszczu, pod chmurką, z bolącymi nogami i niekoniecznie z wybranym towarzystwem. Ale duchowo już na pewno TAK. Pielgrzymka to czas spotkania, ze sobą, z drugim człowiekiem, a przede wszystkim z Bogiem. Od ponad trzydziestu lat tak spędzam swoje wolne i uczę się być z bliźnim. Uświadamiam sobie, że tak niewiele potrzeba w codzienności i przede wszystkim idę z Nim – On jest moim Pasterzem. Zapraszam do odpoczynku na pielgrzymkowym szlaku…

Jako chrześcijanie mamy misję ukazywania, że nasze życie ma źródło w Bogu. Wybrał nas przed założeniem świata. Towarzyszy w przeżywanej codzienności i powołuje do życia wiecznego. Posłani do świata – jak podkreśla Ewangelia – mamy głosić nie tylko nawrócenie. Przepowiadaniu musi towarzyszyć opieka nad najsłabszymi. I dlatego my chrześcijanie „wtrącamy się” do życia publicznego, bo to nasza misja. Nie interesuje nas władza i pieniądze. Głosimy prawdę Ewangelii życia. Otrzymaliśmy je jako DAR od Boga. I jesteśmy – słabi i grzeszni – posłani do świata, by o tym mówić.

Kilka dni temu media podały informacje, że władze Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku usunęły z wystawy portrety bohaterów narodowych: św. Maksymiliana, bł. Rodziny Ulmów i rotmistrza Witolda Pileckiego. Nikt trzeźwo myślący nie podda w wątpliwość heroiczności cnót wymienionych bohaterów. Nikt też przy zdrowych zmysłach nie przekreśli ich miłości do Ojczyzny. Włodarze muzeum stwierdzili, że wizerunki BOHATERÓW „zaburzyły antropologiczny charakter narracji…”.

Wicher wieje coraz mocniej. Wzmaga się burza. Uderza w człowieka – tego najbardziej bezbronnego. Wielu „zaklina rzeczywistość” wskazując, że będzie tylko lepiej. Problem w tym, że to „będzie lepiej” prorocy współczesności opierają tylko na samych sobie. Raczej mizerne to zapewnienie. Jako wierzący mimo różnych trudności również z nadzieją patrzymy w przyszłość. Nadzieja nasza oparta jest jednak na Osobie Zbawiciela. On jest z nami. Jest w łodzi świata. Ma moc uciszyć największe zawieruchy. Istnieje siła zdolna poruszyć świat. Przemienić i odnowić stworzenie – to miłość Chrystusa. Ona będzie trwać wiecznie… dlatego, jako wierzący nie poddajemy się …

Wspominamy dzisiaj 25. rocznicę pobytu św. Jana Pawła II w Starym Sączu. W homilii wygłoszonej na starosądeckich błoniach następca św. Piotra wołał o świętość. Ona winna być pragnieniem człowieka wierzącego. Nie są jej obce słabości, upadki, wątpliwości, rozczarowania. Kształtuje się pośród szarej codzienności. Wzrasta pośród chwastów grzechu. I choć z początku niepozorna, rozrasta się jak ewangeliczne ziarno gorczycy. Opiera się przemijaniu dzięki sile miłości. Świat potrzebuje świętości chrześcijan. Pierwsze ziarna świętości powinny padać na glebę serca w rodzinach.

Pokusy – bo o nich mowa – należą do tematów, które są dzisiaj przemilczane lub trywializowane. „Współczesność” podpowiada, że dzisiaj nie trzeba walczyć, wymagać od siebie. Należy iść za swoimi pragnieniami i potrzebami. Bez namysłu, rozwagi, odpowiedzialności. Być takim głuptasem, który woli być kierowanym przez innych niż kierować sobą. Pokusa przychodzi zawsze z zewnątrz i nie może zmusić nas do grzechu. Stopniowo może jednak przenikać do naszego wnętrza. W obliczu pokus odkrywamy, że istnieje w nas pszenica i chwast. Dobre i złe pragnienia. Potrzeby, z których jedne prowadzą do życia, inne zachwaszczają nasze wnętrze. Nie dialogujemy z pokusami.

W pierwszych dniach maja papież Franciszek napisał list do proboszczów całego świata. Zachęcił ich do gorliwego duszpasterstwa i wskazał dwa obszary „pracy”. Oddać je można jednym słowem: słuchanie. Słuchanie dotyczy najpierw otwartości na Ducha Świętego i zasłuchania w sensus fidei ludu wiernego. Takie oto zadanie przed proboszczami. Wróciłem do lektury listu papieża, mając na uwadze oktawę Uroczystości Bożego Ciała, podkreślającą postawę modlitewnego trwania wobec Chrystusa Eucharystycznego. To jedne z najpiękniejszych chwil dnia trwać wobec Niego – w ciszy, zasłuchany w Jego Słowo. Potrzeba ciszy, by usłyszeć łagodny głos Pana.

Chrześcijaństwo nieustannie obumiera, by wydawać dobre owoce. Podejmując próby usunięcia Krzyża, powinienem pamiętać, że kto z Nim walczy, ma serce z kamienia i że żałosny to naród, co na to pozwala. Co do katechezy, to jestem pewien, że ją obronimy – może w innym kształcie – ponieważ mamy wiele wspaniałych rodzin. Jesteśmy POSŁANI do tego konkretnego świata. IDŹCIE. NAUCZAJCIE. Mocą Chrystusa. Pod sztandarem KRZYŻA. Przekonani o Jego OBECNOŚCI.

W Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, w naszej wspólnocie parafialnej przypada dzień Pierwszej Komunii Świętej. Otoczmy Dzieci pierwszokomunijne naszą modlitwą, prosząc dla nich o dar trwania w Chrystusie nie tylko w ten jeden dzień. Większość z nas w miesiącu maju przeżywa rocznicę swojej I Komunii Świętej. To dobry moment, by zapytać o miejsce Eucharystii w moim życiu. W hierarchii moich spraw i wartości.