Katechezy papieskie

Rozdział siódmy Konstytucji Lumen gentium mówi o wymiarze eschatologicznym Kościoła, który podąża przez ziemską historię zmierzając ku ojczyźnie niebiańskiej. Jest „powszechnym sakramentem zbawienia” (LG, 48), miejscem i środkiem zjednoczenia z Chrystusem, zalążkiem i początkiem Królestwa Bożego, którego pełnia zostanie objawiona na końcu czasów. Na podstawie Ewangelii Kościół interpretuje dynamikę historii, potępiając zło oraz głosząc zbawienie w Chrystusie. Jest też wezwany do uznania ludzkiej kruchości i przemijalności swoich instytucji, do ciągłego nawracania oraz reformy swoich struktur. Zjednoczony w jednej liturgii z tymi, którzy poprzedzili nas w wierze, oddaje chwałę Trójcy Przenajświętszej.

Konstytucja Lumen gentium, poświęca cały rozdział piąty powszechnemu powołaniu do świętości wszystkich wiernych. Nie jest ono przywilejem nielicznych, ale darem zobowiązującym każdego ochrzczonego do dążenia do doskonałej miłości. Chrystus sam uświęca swój Kościół w sakramentach. W kontekście świętości, ważną rolę odgrywa życie konsekrowane, o którym Konstytucja mówi w rozdziale szóstym. Poprzez rady ewangeliczne – czyli ubóstwo, czystość i posłuszeństwo – jest ono profetycznym znakiem Królestwa Bożego. Rady te wyrażają pełne uczestnictwo w życiu Chrystusa, aż po cierpienie i krzyż, które w życiu chrześcijan stają się drogą do świętości.

Czwarty rozdział Konstytucji Lumen gentium dotyczy katolików świeckich, którzy – wcieleni w Chrystusa przez chrzest i ustanowieni Ludem Bożym – uczestniczą w kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa. Św. Jan Paweł II podkreślał, że apostolat świeckich nie ogranicza się do przestrzeni Kościoła, lecz rozciąga się na świat, który powinien być przepojony Duchem Chrystusa, by skuteczniej osiągać swój cel w sprawiedliwości, miłości i pokoju. Jest to zaproszenie do bycia Kościołem „wychodzącym”, do bycia uczniami-misjonarzami, niosącymi radość Chrystusa, którego spotkaliśmy.

Trzeci rozdział Konstytucji Lumen gentium poświęcony jest strukturze hierarchicznej Kościoła. Jego fundament stanowią Apostołowie, wybrani przez Chrystusa jako filary Jego Mistycznego Ciała. Powołani do strzeżenia nauki Mistrza, przekazują w sakramencie święceń tę posługę tym, którzy uświęcają, prowadzą i nauczają Kościół. Kapłaństwo służebne, czyli hierarchiczne, różni się „istotą, a nie tylko stopniem” (LG 10) od wspólnego kapłaństwa wiernych. Pozostają one jednak „wzajemnie sobie przyporządkowane; jedno i drugie bowiem we właściwy sobie sposób uczestniczą w jedynym kapłaństwie Chrystusa” (tamże). Struktura hierarchiczna nie jest ludzką konstrukcją, lecz została ustanowiona przez Boga, aby przedłużać misję Chrystusa.

Soborowa Konstytucja Lumen gentium ukazuje dwa wymiary „złożonej rzeczywistości” Kościoła: ludzki i boski. Ten pierwszy dotyczy wspólnoty chrześcijan, głoszących Ewangelię i będących znakiem obecności Chrystusa. Natomiast wymiar boski nie polega na idealnej doskonałości jego członków, ale na fakcie, że wspólnota ta jest zrodzona z planu miłości Bożej. Jesteśmy wezwani do budowania Kościoła, czyli Ciała Chrystusa, które jest rzeczywistością zarówno ludzką, jak i boską, przyjmującą grzesznego człowieka i prowadzącą go do Boga.

Soborowa Konstytucja Lumen gentium ukazuje dwa wymiary „złożonej rzeczywistości” Kościoła: ludzki i boski. Ten pierwszy dotyczy wspólnoty chrześcijan, głoszących Ewangelię i będących znakiem obecności Chrystusa. Natomiast wymiar boski nie polega na idealnej doskonałości jego członków, ale na fakcie, że wspólnota ta jest zrodzona z planu miłości Bożej. Jesteśmy wezwani do budowania Kościoła, czyli Ciała Chrystusa, które jest rzeczywistością zarówno ludzką, jak i boską, przyjmującą grzesznego człowieka i prowadzącą go do Boga.