Katechezy papieskie

Rozpoczynamy dziś refleksję nad Konstytucją o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium. Podejmując reformę obrzędów, ojcowie Soboru Watykańskiego II pragnęli przede wszystkim pogłębić teologiczną refleksję nad liturgią. Skoncentrowali się zwłaszcza na Misterium paschalnym Chrystusa – Jego męce, śmierci, zmartwychwstaniu i uwielbieniu – które mocą Ducha Świętego uobecnia się w liturgii, szczególnie w sakramentach. Sobór określa liturgię jako szczyt, do którego zmierza działalność Kościoła, i źródło, z którego wypływa cała jego moc. Św. Jan Paweł II uczył, że każda celebracja – przez słowa, obrzędy, symbole i gesty – staje się prawdziwą epifanią Kościoła trwającego na modlitwie.

Kontynuując nauczanie o liturgii Piusa XII, Sobór Watykański II w Konstytucji Sacrosanctum Concilium przypomina, że odnowa liturgii łączy się ściśle z odnową Kościoła. Musi ona być zakorzeniona w Tradycji, ponieważ w liturgii istnieje „część niezmienna” oraz „części podlegające zmianom”, a wszystko powinno służyć owocnemu uczestnictwu wiernych. Nikomu jednak nie wolno samowolnie niczego zmieniać ani dodawać do liturgii. Dlatego wszyscy – zwłaszcza kapłani, którzy przewodniczą liturgii – powinni wiernie zachowywać teksty i normy liturgiczne, wyrażając w ten sposób pokorę wobec wielkości Boga oraz wierność komunii eklezjalnej.

Rozpoczynamy dziś refleksję nad Konstytucją o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium. Podejmując reformę obrzędów, ojcowie Soboru Watykańskiego II pragnęli przede wszystkim pogłębić teologiczną refleksję nad liturgią. Skoncentrowali się zwłaszcza na Misterium paschalnym Chrystusa – Jego męce, śmierci, zmartwychwstaniu i uwielbieniu – które mocą Ducha Świętego uobecnia się w liturgii, szczególnie w sakramentach. Sobór określa liturgię jako szczyt, do którego zmierza działalność Kościoła, i źródło, z którego wypływa cała jego moc. Św. Jan Paweł II uczył, że każda celebracja – przez słowa, obrzędy, symbole i gesty – staje się prawdziwą epifanią Kościoła trwającego na modlitwie.

Dzisiejszą Katechezę, wygłoszoną we wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Fatimy, Leon XIV poświęcił ostatniemu rozdziałowi soborowej Konstytucji Lumen gentium, któraprzedstawia Maryję jako Matkę całej wspólnoty eklezjalnej, najdoskonalszego członka Ludu Bożego oraz wzór Kościoła i bezwarunkowego zaufania Bogu. Jej przykład zaprasza każdego z nas do zadania sobie pytań: Czy czuję się aktywnym członkiem Kościoła, posłusznym jego pasterzom? Czy proszę Maryję o to, by pomagała mi być wiernym uczniem Jej Syna? Niech w nas wszystkich wzrasta miłość do Świętej Matki Kościoła.

Rozdział siódmy Konstytucji Lumen gentium mówi o wymiarze eschatologicznym Kościoła, który podąża przez ziemską historię zmierzając ku ojczyźnie niebiańskiej. Jest „powszechnym sakramentem zbawienia” (LG, 48), miejscem i środkiem zjednoczenia z Chrystusem, zalążkiem i początkiem Królestwa Bożego, którego pełnia zostanie objawiona na końcu czasów. Na podstawie Ewangelii Kościół interpretuje dynamikę historii, potępiając zło oraz głosząc zbawienie w Chrystusie. Jest też wezwany do uznania ludzkiej kruchości i przemijalności swoich instytucji, do ciągłego nawracania oraz reformy swoich struktur. Zjednoczony w jednej liturgii z tymi, którzy poprzedzili nas w wierze, oddaje chwałę Trójcy Przenajświętszej.

Konstytucja Lumen gentium, poświęca cały rozdział piąty powszechnemu powołaniu do świętości wszystkich wiernych. Nie jest ono przywilejem nielicznych, ale darem zobowiązującym każdego ochrzczonego do dążenia do doskonałej miłości. Chrystus sam uświęca swój Kościół w sakramentach. W kontekście świętości, ważną rolę odgrywa życie konsekrowane, o którym Konstytucja mówi w rozdziale szóstym. Poprzez rady ewangeliczne – czyli ubóstwo, czystość i posłuszeństwo – jest ono profetycznym znakiem Królestwa Bożego. Rady te wyrażają pełne uczestnictwo w życiu Chrystusa, aż po cierpienie i krzyż, które w życiu chrześcijan stają się drogą do świętości.