Katechezy papieskie

Dzisiejsza Katecheza poświęcona jest misterium Eucharystii, o którym Konstytucja Sacrosanctum Concilium opowiada odwołując się do myśli św. Augustyna. Liturgia słowa i liturgia eucharystyczna to dwie zasadnicze części Mszy św., które „ściśle łączą się ze sobą” i „stanowią jeden akt kultu”. Sobór Watykański II polecił obficie zastawić wiernym „stół słowa Bożego” i szeroko otworzyć skarbiec biblijny. Służy temu Lekcjonarz – księga czytań biblijnych do celebracji liturgicznych. Pozwólmy, aby przemieniała nas tajemnica Eucharystii, w której „przyjmujemy Chrystusa, duszę napełniamy łaską i otrzymujemy zadatek przyszłej chwały”.

Rozpoczynamy dziś refleksję nad Konstytucją o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium. Podejmując reformę obrzędów, ojcowie Soboru Watykańskiego II pragnęli przede wszystkim pogłębić teologiczną refleksję nad liturgią. Skoncentrowali się zwłaszcza na Misterium paschalnym Chrystusa – Jego męce, śmierci, zmartwychwstaniu i uwielbieniu – które mocą Ducha Świętego uobecnia się w liturgii, szczególnie w sakramentach. Sobór określa liturgię jako szczyt, do którego zmierza działalność Kościoła, i źródło, z którego wypływa cała jego moc. Św. Jan Paweł II uczył, że każda celebracja – przez słowa, obrzędy, symbole i gesty – staje się prawdziwą epifanią Kościoła trwającego na modlitwie.

Kontynuując nauczanie o liturgii Piusa XII, Sobór Watykański II w Konstytucji Sacrosanctum Concilium przypomina, że odnowa liturgii łączy się ściśle z odnową Kościoła. Musi ona być zakorzeniona w Tradycji, ponieważ w liturgii istnieje „część niezmienna” oraz „części podlegające zmianom”, a wszystko powinno służyć owocnemu uczestnictwu wiernych. Nikomu jednak nie wolno samowolnie niczego zmieniać ani dodawać do liturgii. Dlatego wszyscy – zwłaszcza kapłani, którzy przewodniczą liturgii – powinni wiernie zachowywać teksty i normy liturgiczne, wyrażając w ten sposób pokorę wobec wielkości Boga oraz wierność komunii eklezjalnej.

Rozpoczynamy dziś refleksję nad Konstytucją o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium. Podejmując reformę obrzędów, ojcowie Soboru Watykańskiego II pragnęli przede wszystkim pogłębić teologiczną refleksję nad liturgią. Skoncentrowali się zwłaszcza na Misterium paschalnym Chrystusa – Jego męce, śmierci, zmartwychwstaniu i uwielbieniu – które mocą Ducha Świętego uobecnia się w liturgii, szczególnie w sakramentach. Sobór określa liturgię jako szczyt, do którego zmierza działalność Kościoła, i źródło, z którego wypływa cała jego moc. Św. Jan Paweł II uczył, że każda celebracja – przez słowa, obrzędy, symbole i gesty – staje się prawdziwą epifanią Kościoła trwającego na modlitwie.

Dzisiejszą Katechezę, wygłoszoną we wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Fatimy, Leon XIV poświęcił ostatniemu rozdziałowi soborowej Konstytucji Lumen gentium, któraprzedstawia Maryję jako Matkę całej wspólnoty eklezjalnej, najdoskonalszego członka Ludu Bożego oraz wzór Kościoła i bezwarunkowego zaufania Bogu. Jej przykład zaprasza każdego z nas do zadania sobie pytań: Czy czuję się aktywnym członkiem Kościoła, posłusznym jego pasterzom? Czy proszę Maryję o to, by pomagała mi być wiernym uczniem Jej Syna? Niech w nas wszystkich wzrasta miłość do Świętej Matki Kościoła.

Rozdział siódmy Konstytucji Lumen gentium mówi o wymiarze eschatologicznym Kościoła, który podąża przez ziemską historię zmierzając ku ojczyźnie niebiańskiej. Jest „powszechnym sakramentem zbawienia” (LG, 48), miejscem i środkiem zjednoczenia z Chrystusem, zalążkiem i początkiem Królestwa Bożego, którego pełnia zostanie objawiona na końcu czasów. Na podstawie Ewangelii Kościół interpretuje dynamikę historii, potępiając zło oraz głosząc zbawienie w Chrystusie. Jest też wezwany do uznania ludzkiej kruchości i przemijalności swoich instytucji, do ciągłego nawracania oraz reformy swoich struktur. Zjednoczony w jednej liturgii z tymi, którzy poprzedzili nas w wierze, oddaje chwałę Trójcy Przenajświętszej.