Roztropność to jedna z czterech cnót kardynalnych, obok sprawiedliwości, umiarkowania i męstwa. W refleksji teologicznej to podstawowe wartości „kierujące” moralnym życiem człowieka. Zewnętrzne prawo, konieczne i niezbędne do „uporządkowania” życia społecznego i troski o dobro wspólne, nie zawsze odpowie na wszystkie pojawiające się w życiu dylematy moralne. Jeśli do tego dojdzie różna jego interpretacja, to mamy spory chaos w życiu społecznym, którego raz po raz doświadczamy. Cnoty są czymś wewnętrznym. Nie są dane w pełni. Wymagają naszego zaangażowania i ciągłej troski o ich wzrost w naszym życiu. Ich obecność ułatwia moralne wybory, wpływa na formację sumienia, czyni łatwiejszym codzienne życie i pozwala budować dojrzałe relacje. Jedna z cnót kardynalnych chwalona jest w dzisiejszej Ewangelii. Roztropność pozwoliła być „przygotowanym” na przyjście Oblubieńca. W naszych wyborach i działaniach zawiera się przyszłość. Ta, która objawi się w życiu osobistym i społecznym. I ta przyszłość, ku której listopadowa zaduma nad grobami naszych najbliższych nas prowadzi – NIEBO. W jego osiągnięciu mają nam pomóc cnoty kardynalne – wśród nich na pierwszym miejscu roztropność.