Kategoria Zdaniem Proboszcza

Z nauczania Ojca Świętego (katecheza środowa – 24.06.2026)

„Zgromadzenie liturgiczne składa Ofiarę „nie tylko przez ręce kapłana, lecz także razem z nim”. W tej perspektywie Eucharystia jest formą duchowej ofiary chrześcijan (por. Hbr 13, 16; Rz 12, 1), ponieważ stanowi drogę zjednoczenia z Bogiem i wzajemnej jedności. Uczestnicząc w niej, uczą się oni „ofiarowywać samych siebie i za pośrednictwem Chrystusa z każdym dniem doskonalić się w zjednoczeniu z Bogiem i wzajemnie ze sobą” (tamże). W ten sposób Eucharystia, włączając nas w Chrystusa, uczy nas przyjmować styl życia samego Pana Jezusa, naznaczony bezinteresownym darem z siebie. Dar ten wprowadza nas zatem w dynamikę jedności, która staje się mocnym antidotum na zaczyny podziału podkopujące nasz świat, nasze wspólnoty, nasze rodziny i nasze serce.
Najdrożsi, gdy uczestniczymy w Eucharystii, jesteśmy zaproszeni do słuchania Słowa Bożego i do karmienia się przy stole Pana, gdzie On sam ofiaruje się Ojcu. Te dwie części Mszy świętej – liturgia słowa i liturgia eucharystyczna – „tak ściśle łączą się ze sobą, że stanowią jeden akt kultu”.

Można im trochę pozazdrościć. Eliasz mógł „zobaczyć” Boga, który przechodził obok niego. Piotr słysząc słowo Chrystusa, zaczyna „chodzić” po wodzie. Wzbudzona „zazdrość”, może stać się dobrym kompasem prowadzącym do spotkania. To były szczególne wydarzenia, które Eliasza i Piotra umacniały do wiernego kroczenia Bożymi drogami. Z perspektywy wiary nie musimy tylko z nostalgią wracać do „takich” wydarzeń. Przeżywana wiara czyni je obecnym w naszej codzienności. Bóg przychodzi. Przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie i pod postacią, której nie braliśmy pod uwagę. Tak było również w życiu św. Teresy Benedykty od Krzyża – Edyty Stein, która jest wspominana w liturgii pod datą 9 sierpnia. Nie gardziła małymi i wielkimi znakami stającymi na jej drodze, w zwykłej, czasem banalnej otoczce. Kroczyła po falach filozoficznej refleksji poszukując prawdy. I znalazła ją w Osobie Jezusa Chrystusa. Przechodził i zaprosił, by wraz z Nim kroczyła „po wodzie”. Kroczyła ku bezpiecznej przystani, nie zmierzała na mieliznę…

Dla setek tysięcy kibiców stadiony stały się „świątyniami”, a powodzenie reprezentacji szczęściem przekraczającym wszystkie dotychczasowe wydarzenia z ich życia. Gdyby tak cały „ten entuzjazm” przenieść na płaszczyznę wiary, to Królestwo Boże przybrałoby solidne rozmiary. A tak dzisiaj jest „ziarenkiem gorczycy”, „skromnym zaczynem”. Wzrastając konkuruje z chwastem zła. Ostateczne „zwycięstwo” jest jednak po jego stronie. Każdy z nas może stać się architektem tego zwycięstwa. Staje się nim ten, kto słucha, daje się prowadzić Duchowi Świętemu i wierzy, że Bóg ma pieczęć nad wszystkim.

Z nauczania Kościoła

„Bóg postanowił najłaskawiej, aby to, co dla zbawienia wszystkich narodów objawił, pozostało na zawsze zachowane w całości i przekazywane było wszystkim pokoleniom. Dlatego Chrystus Pan, w którym całe objawienie Boga najwyższego znajduje swe dopełnienie (por. 2 Kor 1,3, 3,16-4,6), polecił Apostołom, by Ewangelię przyobiecaną przedtem przez Proroków, którą sam wypełnił i ustami własnymi obwieścił, głosili wszystkim, jako źródło wszelkiej prawdy zbawiennej i normy moralnej, przekazując im dary Boże.

W środę 1 lipca w międzynarodowym seminarium św. Piusa X w Econe
w Szwajcarii bez mandatu papieskiego zostało wyświęconych czterech nowych biskupów. Dwa dni przed zaplanowanym obrzędem święceń papież Leon XIV w skierowanym do Bractwa św. Piusa X prosił z ojcowską miłością, by „nie rozdzielali tuniki Chrystusa”.

Qvo vadis Domine powiedział Piotr, gdy był według relacji powieści Henryka Sienkiewicza na obrzeżach Wiecznego Miasta. Kiedy usłyszał odpowiedź Chrystusa zawrócił… i pozostał do „końca”. Opuszczał Rzym nie dlatego, że pojawiły się trudności. Nie takim stawiał w życiu czoła. Uchodził z miasta, nie dlatego, że pojawiła się jakaś nowa wspólnota, która potrzebowała obecności bezpośredniego świadka wydarzeń zbawczych. Jedynym powodem decyzji Piotra był głos wspólnoty: „grozi ci śmierć”, lepiej byś „uciekł”. Więc posłuchał wspólnoty. Otworzył również serca na głos Chrystusa. I nie zawahał się - wrócił. Był do końca.

(...)Ojciec Święty podkreśla, że jak istnieje solidarność rodzaju ludzkiego w dobrym, tak istnieje „solidarność, powiązanie”, kiedy zostaje popełniony grzech. Dusza, która upada pociąga za sobą Kościół i w pewien sposób świat.

Słowo Boże dzisiejszej niedzieli zwraca uwagę właśnie na wspólnotę. Nawet kiedy ma złą passę nie musi się lękać, bo jest w Bożych rękach. (...) Ci wybrani CV mają skromne. Z czasem pokazali, że warto było ich powołać… Piotr, Andrzej, Filip, Bartłomiej…

W oktawie Bożego Ciała uświadamiamy sobie prawdę, że nie ma Eucharystii bez kapłaństwa. Trwamy na modlitwie, która ma wyprosić łaskę rozeznania ze strony powołanego i odwagę do pójścia za Chrystusem. W liturgii najbliższego tygodnia wspominamy bł. Romana Sitkę. Był rektorem tarnowskiego seminarium. Pochodził z pobliskiej Czarnej Sędziszowskiej. Oddał życie za wspólnotę alumnów. Aresztowany przez gestapo wziął na siebie całą odpowiedzialność za prowadzenie seminarium w czasie trwającej wojny: „Sam gotów jestem życie oddać, byleby ci (tzn. klerycy, profesorowie) byli wolni…”.