Jacek

Nie byłoby tego zamieszania, trudności, zmagania się gdyby pierwsi rodzice stanowczo powiedzieli NIE – wobec pokusy szatana. A że „zerwali owoc”, zaczęły się problemy i co gorsze spadło to również na nas. Nosimy na sobie skutki grzechu pierworodnego. Gdyby nie „on”, życie nasze wyglądałoby inaczej. Nawet jeśli ktoś nie jest przekonany do daru ciągłego przebywania w bliskości Boga, to zapewne „przydałby” się dar wolności od cierpień, szczęśliwości, wiedzy wlanej… Utraconych darów nie odzyskamy – temat zamknięty. Możemy je jedynie zdobyć. To wymaga nakładu sił i dobrych chęci. Dzisiejsza uroczystość uświadamia, że jest to możliwe i mamy potężną Orędowniczkę. Bóg zachował Maryję od grzechu pierworodnego. Nie oszczędził Jej jednak trudów codziennego życia – aż po cierpienie wraz z Synem. Odsłonił jednak piękno Jej życia.

Rozpoczynający się Adwent to odpowiedni czas, by popracować z sobą, przy sobie i dla siebie. Odkryć to, co jest Boże w nas. Odsłonić piękno Bożego życia. Bł. Kard. Stefan Wyszyński pisał: „nowy człowiek” jest zdolny wyjść z siebie, z ram zwyczaju, przystojności, osobistej wygody… Taki człowiek zboczy ze swej małej dróżki, by doświadczyć działania Bożej łaski. Jest on uważny na bliźnich i ma serce zdolne do wzruszenia”. Podejmowany trud pracy nad sobą umacnia w nas postawę czuwania i przygotowuje na przyjście Zbawiciela. Pomyślmy i zaplanujmy na czas Adwentu „prace” odnoszące się do nas. Prace odkrywcze. Wydobywające.

Istotną prawdą jest fakt, że do Królestwa Jezusa już należymy na mocy chrztu. Chcielibyśmy widzieć i wiedzieć więcej. Wobec tego potrzeba trochę naszej „zuchwałości”. Trzeba wspiąć się na królewski tron – Krzyż. Z tego „miejsca” jest Ono dostrzegalne w pełni. W tym „miejscu” dokonuje się nasz wybór Króla i przyjęcie rządzących Nim praw – miłości i prawdy. Teraz możemy zejść na dół i przyjąć Króla w naszym domu. Musi on być inny od tego, z którego wychodzę. Przygotowany – wszak przychodzi Król. Nie wystarczą zwykłe porządki i przemeblowanie. To musi wyglądać jak królewska komnata. Król kocha prawdę, raduje się realizowaną miłością. Jego uwadze nie umyka pokora i ofiarne wypełnianie powołania.