Jacek

Zanim to nastąpiło, najpierw Jadwiga odkryła najcenniejszy skarb w Jezusie i szła przez życie nie szukając niczego poza Nim. Tak wyraźnie ukazana jest w Niej prawda, że człowiek jest ludzki tylko wtedy, gdy jest Boży – gdy jest przysposobiony przez Boga. To zaś dokonuje się w Kościele. Miała tego świadomość nasza Patronka. Wraz z mężem wybudowała wiele Kościołów. Jednak nie o samo budowanie idzie. Ona żyła Kościołem, umiłowała Go i trwała w Nim. Kościół zaś dostrzegł, jak w Niej wypełniło się Boże Słowo, jak przez pełnienie woli Bożej każdego dnia urzeczywistniała przynależność do Bożej rodziny.

Piotr w dzisiejszej Ewangelii nieśmiało, „chowając” się za słowami „oto my opuściliśmy wszystko” pragnie usłyszeć od samego Jezusa słowa, że to mu się „opłaca”. Byłoby błędem i niedopuszczalnym spłyceniem przyjąć tezę, że Piotr pyta o materialne wynagrodzenie. Potwierdza to odpowiedź Jezusa. Mistrz ukazuje Piotrowi bogactwo relacji. Ciężar gatunkowy „niewypowiedzianego” przez Piotra pytania zawarty jest w motywie zależności między pozostawieniem a znalezieniem. W wielu momentach życia – tego duchowego – uświadamiam sobie, że są takie relacje, takie osoby, co do których moim obowiązkiem jest pozwolić im odejść… Trwając w Jezusie, ciągle odkrywam nowe. Nieustannie uświadamiam sobie, że jestem Jego… dłużnikiem. Otrzymałem i otrzymuję od Niego tyle dobrych i pięknych relacji.

19 października mija dokładnie sto lat od śmierci ks. prałata Eugeniusza Wolskiego. W naszej dębickiej Farze proboszczował 39 lat. W swojej pracy kierował się słowami: „nic dla siebie, ale dla tych, którzy po mnie przyjdą”. Na kartach historii zapisał się jako oddany duszpasterz, gorliwy patriota i mądry społecznik. Z okazji setnej rocznicy jego śmierci przygotowywane jest epitafium, które zostanie umieszczone w kościele. W dniu parafialnego odpustu można będzie zabrać też „broszurkę” przybliżającą postać ks. Eugeniusza. Wspominając rocznicę śmierci naszego proboszcza, módlmy się o dobrych, mądrych i rozmodlonych duszpasterzy.