Jacek

Jezus w dzisiejszej Ewangelii przypomina o swoim powtórnym przyjściu na świat. Dzień ten poprzedzą znaki. Z jednej strony bardzo czytelne, z drugiej „nieostre”. I można moment ten przegapić. Znaki, to nie żaden straszak mający wpędzić nas w zakłopotanie i przygnębienie. To przypomnienie i zaproszenie do troski o życie Boże w nas. Świadectwo troski o powołanie, jakie mamy w Chrystusie. Najpełniej wydobywa je z nas Boże Słowo. Ukazał to Jan Paweł II w dniu beatyfikacji bł. Karoliny Kózkówny, kiedy pokazał, jak słowa dzisiejszego psalmu wypełniły się w życiu młodej dziewczyny.

W relacji do Boga również mamy te dwa wymiary: odsłanianie się przed Bogiem i „pewność Boga”. Ufamy Bogu i powierzamy Mu siebie, albo polegamy na sobie i na wytworach naszych rąk. Codziennie dokonujemy wyboru… Podobnie jak Wdowa z Sarepty i ewangeliczna uboga Wdowa. Pierwsza ufa słowom proroka – bieda i ból nie uczyniły jej serca nieczułym, niezdolnym do zaufania. Druga podpowiada, że zaufanie nie rozpoczyna się od uczuć. Rozpoczyna się od drobnych gestów – wrzuciła do skarbony… ZAUFAŁA – oddała Bogu swoje życie. Wtedy naprawdę rozumiemy, czym jest życie duchowe, zaczynamy je smakować i w nim być.