Jacek

Wniebowstąpienie Chrystusa (...) oznacza, że Zmartwychwstały nie należy już do świata zepsucia i śmierci. Należy On już całkowicie do Boga. Ma udział w wszechobecności Miłości. To święto całej rodziny ludzkiej, bo jak będziemy modlić się w Kolekcie „wniebowstąpienie jest wywyższeniem ludzkiej natury”. Istota ludzka została wprowadzona w życie samego Boga. Dotykamy tutaj godności człowieka, która w tajemnicy wniebowstąpienia zyskuje dodatkową motywację i głębokie zakorzenienie w Stwórcy. Nasza godność jest nam dana. Nie można się jej domagać ani na nią zasługiwać. Każdy z nas jest chciany i kochany przez Boga. Nasza godność jest nienaruszalna.

Wróćmy jednak do (...) do osoby Maryi – Kobiety SZCZĘŚLIWEJ. Bóg zaprasza Ją do radości. W chwili Zwiastowania mówi „Raduj się…”. Nie mówi: powinnaś coś zrobić. Konieczne jest by… Po prostu ma się radować z tego, co ma. Z Jego hojności ma bardzo wiele – tak jak ja i Ty. Potrzeba dostrzegać dobro. I chociaż w wielu momentach wychodzą z nas różne potworki i trzeba szturmować nasze ego, to jednak istnieje dobro. Radość jest z tego, że Bóg przychodzi. Nie na chwilę. Pragnie mieszkać w nas. Archanioł Gabriel mówi do Maryi „Pan jest z Tobą”. Jak Maryja jestem w zasięgu działania Boga. I Bóg „coś” mówi do mnie i o mnie – trzeba to usłyszeć. Maryja jest „Pełna łaski”. To Jej duchowe imię. Ono wydobywa do życia.

Prawdę – jako ludzie wierzący – odkrywamy w Chrystusie. Dokładniej, kiedy TRWAMY w Nim. Tak, jak latorośl w winnym krzewie. Trwając w Nim, przynosimy dobre owoce prawdy. Zmierzają one w dwóch kierunkach. Po pierwsze mamy dobry „wgląd” w drugiego człowieka. Tak, jak Barnaba dostrzegł w Szawle człowieka, który spotkał Jezusa. To był czas, kiedy wszyscy odsuwali się od Szawła. I po drugie odkryjemy prawdę o naszym sercu. Jeśli ono nas nie oskarża, to mamy ufność w Bogu. Człowiek żyjący prawdą ma serce na dłoni i głowę na karku.