Jacek

Miał niewiele pięć chlebów i dwie ryby. Wiemy z Ewangelii, że dzięki dotknięciu miłości Pana chleba wystarczyło dla zgromadzonych ludzi. Czasami to, co możemy dać nijak ma się do tego, czego najbardziej potrzeba. Jezus mówi „daj to, co masz” – to wystarczy. On potrafi to przemienić, pomnożyć i jeszcze pozostanie… Nie należy się lękać skromności daru, jego niewystarczalności. Kościół potrzebuje owych darów, by ukazał piękno swojego oblicza. Działa to również w drugą stronę – stajemy wobec drugiego jako wspólnota i chcemy „dać Jezusa”, ale jesteśmy czasami bezradni wobec zamknięcia i demontażu wiary, jaki dokonuje się w sercu bliźniego. Pozostają okruchy życzliwości, zrozumienia, przyjęcia… i modlitwy.

Może to zabrzmi jak paradoks ponieważ pragnę zaprosić na odpoczynek w drodze… Od kilku niedziel przekazujemy ogłoszenie o zapisach na 42. Pieszą Pielgrzymkę Tarnowską. Czy to ma być odpoczynek? Fizycznie pewnie nie, bo przemierza się kolejne kilometry w słońcu, deszczu, pod chmurką, z bolącymi nogami i niekoniecznie z wybranym towarzystwem. Ale duchowo już na pewno TAK. Pielgrzymka to czas spotkania, ze sobą, z drugim człowiekiem, a przede wszystkim z Bogiem. Od ponad trzydziestu lat tak spędzam swoje wolne i uczę się być z bliźnim. Uświadamiam sobie, że tak niewiele potrzeba w codzienności i przede wszystkim idę z Nim – On jest moim Pasterzem. Zapraszam do odpoczynku na pielgrzymkowym szlaku…

Jako chrześcijanie mamy misję ukazywania, że nasze życie ma źródło w Bogu. Wybrał nas przed założeniem świata. Towarzyszy w przeżywanej codzienności i powołuje do życia wiecznego. Posłani do świata – jak podkreśla Ewangelia – mamy głosić nie tylko nawrócenie. Przepowiadaniu musi towarzyszyć opieka nad najsłabszymi. I dlatego my chrześcijanie „wtrącamy się” do życia publicznego, bo to nasza misja. Nie interesuje nas władza i pieniądze. Głosimy prawdę Ewangelii życia. Otrzymaliśmy je jako DAR od Boga. I jesteśmy – słabi i grzeszni – posłani do świata, by o tym mówić.