Jacek

Kilka dni temu miałem okazję być w miejscu narodzin bł. Honorata Koźmińskiego. Modliłem się przy chrzcielnicy, przy której otrzymał Boże życie. Nieustannie je pogłębiał i umacniał, karmiąc się Ciałem Chrystusa. W swoich notatkach zapisał: „Pozwólcie Jezusowi ukrytemu w Najświętszym Sakramencie robić ze sobą, co zechce… On dusze oczyści, pokrzepi i powoli przemieni w Siebie”. Ewangelizował w trudnym czasie dla naszej Ojczyzny. Po upadku Powstania Styczniowego rząd rosyjski skasował wszystkie klasztory. Zaborca chciał wyrugować polski język. Usunąć narodowe zwyczaje. Wykorzenić wiarę. Rozbić życie rodzinne. Oprzeć całą filozofię rządzenia na kłamstwie. Skąd to znamy… Honorat miał siłę, by temu wszystkiemu przeciwstawić się. Miał życie w sobie. Boże życie.

W porewolucyjnej Francji istnieje „dyktatura racjonalizmu” – miarą wszystkiego miał być ludzki rozum. Chciano wówczas wyrugować wszystko, co Boże z życia człowieka. „Tamę” temu prądowi postawił skromny kapłan z niewielkiej miejscowości. Posiadał szczególną „broń”. Kochał EUCHARYSTIĘ. Mawiał, że od Mszy Świętej zależy cała żarliwość życia chrześcijańskiego. Zachęcał do adoracji Najświętszego Sakramentu. Nauczał swoich parafian: „przyjdź, otwórz Mu serce, raduj się Jego obecnością”. Wierzył, że ten CHLEB zaspokaja najgłębsze potrzeby człowieka. Dzisiaj zalewa nas „dyktatura relatywizmu”, który upokarza rozum i odcina od prawdy. Tak, jak św. Proboszcz z Ars możemy odnieść zwycięstwo – musimy jednak z głębi serc wołać: „Panie daj nam tego CHLEBA…”. Św. Jan Maria Vianney to patron proboszczów i kapłanów – polecamy się Waszej modlitwie przez Jego wstawiennictwo.