Święta Siostra Faustyna zapisała w swoim Dzienniczku: „w Święto Miłosierdzia dusza moja została zanurzona w Bóstwie… dał mi Pan poznać całe morze i przepaść niezgłębionego miłosierdzia”. Prawdę o tajemnicy Bożego miłosierdzia przeżył na sobie Piotr. Kulminacyjny moment dokonał się po „wielkanocnym śniadaniu”, wówczas, gdy wybrzmiało pytanie o miłość. Miłosierdzia doświadczył „niewierny Tomasz”. Zaprosił go Jezus do dotyku miłości, by nie poczuł się odtrącony. Realnie przeżywała miłość miłosierną pierwsza wspólnota uczniów trwająca w łamaniu chleba i modlitwach. Święto Miłosierdzia nie jest tylko przypomnieniem prawdy o doświadczeniu miłosierdzia w życiu innych, świętych, grzeszników… Tajemnica miłosierdzia Boga wypełnia się na nas. Przyjęte przebaczenie jest zaproszeniem, by dotykać ran Zmartwychwstałego. Zanurzyć się w Bóstwie. I wyznać wiarę „Pan mój i Bóg mój”…