Jacek

Zagadkowa pozostaje treść słów, jakie Jezus pisze „na ziemi” wobec osób oskarżających kobietę przyłapaną na grzechu. Spotkamy się z różnymi interpretacjami. Jedna z nich stwierdza, że są to grzechy owej kobiety. Inna, że Jezus nazywa grzech, tych którzy trzymają w ręku kamień, by nim rzucić w stronę kobiety. Pomimo trudności z „odgadnięciem” zapisanego tekstu, można śmiało stwierdzić, że wysadził on w powietrze całą hipokryzję oskarżających. Ostatecznie nikt kamienia nie rzucił, ponieważ musiałby wycelować w samego siebie. W wielu sytuacjach jesteśmy świetnymi znawcami prawa i jego funkcjonariuszami. W sprawach ludzkiego serca pozostajemy analfabetami.

Chciałbym jednak, żebyśmy zatrzymali się przy starszym synu, który nic nie rozumie z tego, co się dzieje w domu po powrocie brata. Musi zmierzyć się z dwiema prawdami, z którymi kompletnie sobie nie radzi. Pierwsza, uświadamia sobie, że ojciec jego brata kocha „za darmo”. A on „tyle lat” usiłował udowodnić swoje przywiązanie do domu i ojca. To jednak nigdy nie dotykało i nie zmieniało jego serca. Od dawna pozostawał na zewnątrz domu ojca. To wyraźnie ukazało się, gdy wrócił brat. Stoi i nie chce wejść. Nie potrafi przebaczyć sobie – to druga prawda, z którą się mierzy. Stojąc na zewnątrz rani najbardziej siebie. By wejść, musi przebaczyć sobie…

(...) spójrzmy na IMIĘ. To nasze zrodziło się z relacji rodziców. Zostaliśmy nim „naznaczeni”. Ukazuje ono naszą wyjątkowość. Nawet jeśli Józefów, Pawłów, Katarzyn, Marii jest wiele w naszym otoczeniu. Bardzo często w etymologii naszych imion zawarta jest też prawda, która „niesie” nas w codzienności. I tak na przykład Beata – znaczy szczęśliwa, Krzysztof – niosący Chrystusa. Zagłębiając się w historię naszych patronów, odczytujemy nie tylko proponowaną przez nich drogę, ale możemy niejako w ich życiu dojrzeć nas samych. Imię pozwala uchwycić tajemnicę każdego z nas.