Jacek

Czwarty rozdział Konstytucji Lumen gentium dotyczy katolików świeckich, którzy – wcieleni w Chrystusa przez chrzest i ustanowieni Ludem Bożym – uczestniczą w kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa. Św. Jan Paweł II podkreślał, że apostolat świeckich nie ogranicza się do przestrzeni Kościoła, lecz rozciąga się na świat, który powinien być przepojony Duchem Chrystusa, by skuteczniej osiągać swój cel w sprawiedliwości, miłości i pokoju. Jest to zaproszenie do bycia Kościołem „wychodzącym”, do bycia uczniami-misjonarzami, niosącymi radość Chrystusa, którego spotkaliśmy.

Trzeci rozdział Konstytucji Lumen gentium poświęcony jest strukturze hierarchicznej Kościoła. Jego fundament stanowią Apostołowie, wybrani przez Chrystusa jako filary Jego Mistycznego Ciała. Powołani do strzeżenia nauki Mistrza, przekazują w sakramencie święceń tę posługę tym, którzy uświęcają, prowadzą i nauczają Kościół. Kapłaństwo służebne, czyli hierarchiczne, różni się „istotą, a nie tylko stopniem” (LG 10) od wspólnego kapłaństwa wiernych. Pozostają one jednak „wzajemnie sobie przyporządkowane; jedno i drugie bowiem we właściwy sobie sposób uczestniczą w jedynym kapłaństwie Chrystusa” (tamże). Struktura hierarchiczna nie jest ludzką konstrukcją, lecz została ustanowiona przez Boga, aby przedłużać misję Chrystusa.

Soborowa Konstytucja Lumen gentium ukazuje dwa wymiary „złożonej rzeczywistości” Kościoła: ludzki i boski. Ten pierwszy dotyczy wspólnoty chrześcijan, głoszących Ewangelię i będących znakiem obecności Chrystusa. Natomiast wymiar boski nie polega na idealnej doskonałości jego członków, ale na fakcie, że wspólnota ta jest zrodzona z planu miłości Bożej. Jesteśmy wezwani do budowania Kościoła, czyli Ciała Chrystusa, które jest rzeczywistością zarówno ludzką, jak i boską, przyjmującą grzesznego człowieka i prowadzącą go do Boga.