Jacek

Rozpoczynamy dziś refleksję nad Konstytucją o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium. Podejmując reformę obrzędów, ojcowie Soboru Watykańskiego II pragnęli przede wszystkim pogłębić teologiczną refleksję nad liturgią. Skoncentrowali się zwłaszcza na Misterium paschalnym Chrystusa – Jego męce, śmierci, zmartwychwstaniu i uwielbieniu – które mocą Ducha Świętego uobecnia się w liturgii, szczególnie w sakramentach. Sobór określa liturgię jako szczyt, do którego zmierza działalność Kościoła, i źródło, z którego wypływa cała jego moc. Św. Jan Paweł II uczył, że każda celebracja – przez słowa, obrzędy, symbole i gesty – staje się prawdziwą epifanią Kościoła trwającego na modlitwie.

Kontynuując nauczanie o liturgii Piusa XII, Sobór Watykański II w Konstytucji Sacrosanctum Concilium przypomina, że odnowa liturgii łączy się ściśle z odnową Kościoła. Musi ona być zakorzeniona w Tradycji, ponieważ w liturgii istnieje „część niezmienna” oraz „części podlegające zmianom”, a wszystko powinno służyć owocnemu uczestnictwu wiernych. Nikomu jednak nie wolno samowolnie niczego zmieniać ani dodawać do liturgii. Dlatego wszyscy – zwłaszcza kapłani, którzy przewodniczą liturgii – powinni wiernie zachowywać teksty i normy liturgiczne, wyrażając w ten sposób pokorę wobec wielkości Boga oraz wierność komunii eklezjalnej.

Rozpoczynamy dziś refleksję nad Konstytucją o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium. Podejmując reformę obrzędów, ojcowie Soboru Watykańskiego II pragnęli przede wszystkim pogłębić teologiczną refleksję nad liturgią. Skoncentrowali się zwłaszcza na Misterium paschalnym Chrystusa – Jego męce, śmierci, zmartwychwstaniu i uwielbieniu – które mocą Ducha Świętego uobecnia się w liturgii, szczególnie w sakramentach. Sobór określa liturgię jako szczyt, do którego zmierza działalność Kościoła, i źródło, z którego wypływa cała jego moc. Św. Jan Paweł II uczył, że każda celebracja – przez słowa, obrzędy, symbole i gesty – staje się prawdziwą epifanią Kościoła trwającego na modlitwie.