Jacek

W relacji do Boga również mamy te dwa wymiary: odsłanianie się przed Bogiem i „pewność Boga”. Ufamy Bogu i powierzamy Mu siebie, albo polegamy na sobie i na wytworach naszych rąk. Codziennie dokonujemy wyboru… Podobnie jak Wdowa z Sarepty i ewangeliczna uboga Wdowa. Pierwsza ufa słowom proroka – bieda i ból nie uczyniły jej serca nieczułym, niezdolnym do zaufania. Druga podpowiada, że zaufanie nie rozpoczyna się od uczuć. Rozpoczyna się od drobnych gestów – wrzuciła do skarbony… ZAUFAŁA – oddała Bogu swoje życie. Wtedy naprawdę rozumiemy, czym jest życie duchowe, zaczynamy je smakować i w nim być.

Ewangelia dzisiejszej niedzieli ukazuje ważny zmysł – ucho . Jezus, odpowiadając na pytanie o pierwszeństwo wśród przykazań, mówi do uczonego w Piśmie: pierwsze jest SŁUCHAJ … To, co nagromadzone jest w naszym sercu dotarło tam dzięki naszym zmysłom. Istotne zatem dla naszego życia duchowego jest to, czym „się karmimy”. Co przez zmysły dociera do naszego serca… Ważne to jest, nie tylko z perspektywy indywidualnej, ale też wspólnotowej. Dobro wydarza się w Kościele, tylko wtedy, gdy umiemy słuchać Słowa Życia. I zasadne pewnie będzie pytanie, jak oczyścić nasz słuch, by nauczył się słuchać prawdy, rozpoznawać głos Boga stale mówiącego w sytuacjach życiowych przez innych.