XXXIII Niedziela Zwykła

Niewiasta dzielna, dzień Pański, ewangeliczny talent – trzy tematy dzisiejszej Liturgii Słowa. Ze wskazaniem „niewiasty dzielnej” nie mielibyśmy większego problemu – to nasze Mamy. Gorliwie troszczące się o nas, o dom, jego atmosferę, przeżywające głęboką relację z Bogiem. Z niej i dzięki niej ukształtowała się nasza wiara. Dzień Pański przyjdzie, co do tego jesteśmy przekonani. Niestety nie znamy daty. Wiara podpowiada, że będzie to wyjątkowe spotkanie z Tym, którego z miłością szukamy w codzienności. Talenty to mamy przeróżne i na różne sposoby służymy sobie nimi nawzajem. Prawdą jest, że niektóre „zakopaliśmy” i nie bardzo wiemy, gdzie ich teraz szukać… Po wskazaniu kogo dotyczą obecne w Słowie Bożym tematy, warto zapytać o ich wspólny mianownik. Czy coś łączy te zagadnienia? Odpowiedź idzie w kierunku mnie samego. To we mnie ma ukształtować się osoba tak oddana Bogu i bliźniemu, jak dzielna niewiasta. To ja osobiście powinienem odkrywać talenty otrzymane od Boga, które odkryte rodzą wdzięczność i stanowią zaproszenie do ukazania ich wartości. Wówczas nieznajomość daty dnia Pańskiego nie stanowi żadnej trudności, ponieważ jestem „przygotowany”. I tęsknię za słowem: „wejdź do radości twego pana”…
XXXII Niedziela Zwykła

Roztropność to jedna z czterech cnót kardynalnych, obok sprawiedliwości, umiarkowania i męstwa. W refleksji teologicznej to podstawowe wartości „kierujące” moralnym życiem człowieka. Zewnętrzne prawo, konieczne i niezbędne do „uporządkowania” życia społecznego i troski o dobro wspólne, nie zawsze odpowie na wszystkie pojawiające się w życiu dylematy moralne. Jeśli do tego dojdzie różna jego interpretacja, to mamy spory chaos w życiu społecznym, którego raz po raz doświadczamy. Cnoty są czymś wewnętrznym. Nie są dane w pełni. Wymagają naszego zaangażowania i ciągłej troski o ich wzrost w naszym życiu. Ich obecność ułatwia moralne wybory, wpływa na formację sumienia, czyni łatwiejszym codzienne życie i pozwala budować dojrzałe relacje. Jedna z cnót kardynalnych chwalona jest w dzisiejszej Ewangelii. Roztropność pozwoliła być „przygotowanym” na przyjście Oblubieńca. W naszych wyborach i działaniach zawiera się przyszłość. Ta, która objawi się w życiu osobistym i społecznym. I ta przyszłość, ku której listopadowa zaduma nad grobami naszych najbliższych nas prowadzi – NIEBO. W jego osiągnięciu mają nam pomóc cnoty kardynalne – wśród nich na pierwszym miejscu roztropność.
Uroczystość Wszystkich Świętych

Św. Teresa z Lisieux stwierdza, że „świętość nie polega na robieniu rzeczy nadzwyczajnych, ale na robieniu rzeczy zwyczajnych z nadzwyczajną miłością”. Przeżywana dzisiaj uroczystość nie jest podróżą do baśniowej krainy, w której „wybrani” chodzą ze złożonymi rękami, z aureolą nad głową. Wszyscy, których Kościół przyzywa w dzisiejszą uroczystość byli ludźmi z „krwi i kości”. Zwyczajni, nie różniący się od innych. Zdarzały się im zachowania nie licujące z chrześcijańską drogą życia. Ich „brak” zauważono, gdy odeszli na spotkanie z Tym, którego kochali sercem niepodzielnym. Wybrali życie. Zrobili miejsce dla świętości naszego życia. Wspólnota Kościoła nieustannie potrzebuje wiernych o otwartym sercu, pełnych dobroci i ufających Bogu. W każdej epoce tacy byli, stając się drogowskazami dla wspólnoty. Każdego dnia uczyli się współpracować z darem łaski i dzięki niej upodabniali się do Zbawiciela. Podobieństwo stało się „przepustką” do nieba. Tacy „zwyczajni święci” tworzą dzisiaj oblicze Kościoła. Nie wykonują rzeczy nadzwyczajnych – są blisko Boga i bliźniego… Zapewne znamy takich…
XXX Niedziela Zwykła
Papież Leon XIV w jednej ze swoich homilii nauczał „musimy marzyć i budować Kościół… Kościół, który nie osądza jak faryzeusz celnika, ale staje się miejscem gościnnym dla wszystkich i dla każdego. Kościół, który nie zamyka się w sobie, ale trwa w słuchaniu Boga, aby w ten sam sposób móc słuchać wszystkich”. W rocznicę poświęcenia Kościoła, dziękujemy Bogu za dar osób oddanych i troszczących się
o naszą świątynię. Tych, którzy to czynili przez kolejne dekady jej istnienia i wszystkich, którzy tak sumiennie czynią to obecnie. Odpowiedzialność i troska o kościół to zadanie, które podejmujemy we wspólnocie. Wyrażam wdzięczność za realizację tego zadania. Świątynia jest miejscem spotkania. Dokonuje się ono w przestrzeni liturgii – momentu działania Boga. To czas budowania relacji z Bogiem i bliźnimi. To czas troski o Kościół w wymiarze „ducha”. O jego pięknie „musimy marzyć” i konsekwentnie go budować. Jak wskazuje papież Leon XIV budowanie zaczyna się od … słuchania. Nie działania, nie oceniania, nie dzielenia odpowiedzialności i wyliczania jak i co należy uczynić … od słuchania. Wtedy Kościół nie będzie mój, twój, tych pokazywanych palcem – będzie Chrystusowy – wymarzony…
Uroczystość odpustowa ku czci św. Jadwigi Śląskiej

W lipcu bieżącego roku, wraz z grupą parafian byliśmy w Andechs – miejscu narodzin św. Jadwigi. Zamek rodu książęcego naszej Patronki z czasem stał się własnością rodziny zakonnej benedyktynów. Przyszła święta na zamku w Andechs spędziła zaledwie kilka lat. Dość szybko została przez rodziców oddana na wychowanie do klasztoru sióstr benedyktynek w Kitzingen. Cisza klasztoru w Andechs zapraszała do duchowej drogi wyznaczonej przez naszą Patronkę. Rodzina ukazała piękno modlitwy, ugruntowane następnie przez klasztor benedyktynek. Rodzina zaszczepiła wrażliwość na drugiego człowieka, która w późniejszych latach ukształtuje w Jadwidze postawę miłości względem każdego człowieka. Tego z dworskich salonów i tego „u bram” możnych. Na zamku w Andechs będzie uczyć się spotkań, które są przestrzenią dialogu, a nie narzucania innym swojego zdania. Konsekwentnie będzie to realizowała sama, już jako księżna dbając o dobro poddanych, którym wraz z mężem przewodziła. W Uroczystość odpustową naszej wspólnoty parafialnej uświadamiamy sobie, że droga życia duchowego i wartości, którymi kierowała się św. Jadwiga są aktualne. Upływ czasu niczego im nie odebrał, nie wywołał w nich procesu korozji, starzenia się, nie posłał w zapomnienie. Czas obecny z mocą przywołuje wartości, które „zaprowadziły” św. Jadwigę do świętości. Niech Jej wstawiennictwo wyprosi nam dar ich rozumienia i uczynienia aktualnymi w naszych czasach…
