W liście do rodzin Gratissimam sane św. Jan Paweł II zapisał, że „rodzina jest centrum i sercem cywilizacji miłości”. Nie jest to tylko pobożne stwierdzenie papieża Polaka, oderwane od rzeczywistości. Obecnie w środowiskach „postępowych” prawda ta niekoniecznie znajduje się na pierwszych miejscach w hierarchii wartości. Niemniej dostrzegamy wielość inicjatyw, które mają „wesprzeć” rodzinę w jej służbie życiu. To jednak co najcenniejsze i stanowi zasadnicze źródło służące rodzinie jest w jej wnętrzu. W budowanych relacjach i spotkaniu. W dzisiejszą uroczystość „zaglądamy” do wnętrza życia rodzinnego ubogiej rodziny z Nazaretu. Rodziny Jezusa, Maryi i Józefa. Odnajdujemy tam ciszę, miłość, piękno prostoty i szacunek dla pracy. Uczymy się patrzeć, słuchać, rozważać i przenikać tajemnice życia ludzkiego i Bożego. Można pozostać głuchym na cichy głos zapraszający do wejścia i stać „w progu domu” rodziny z Nazaretu. Dla odważnych jest „miejsce” w przestrzeni jej życia. Trzeba wejść, rozejrzeć się i w twarzach tej rodziny odnaleźć twarze najbardziej drogie naszemu sercu. Wówczas będzie wzrastać cywilizacja miłości… przez moją rodzinę.