Na fundamencie Apostołów.

Trzeci rozdział Konstytucji Lumen gentium poświęcony jest strukturze hierarchicznej Kościoła. Jego fundament stanowią Apostołowie, wybrani przez Chrystusa jako filary Jego Mistycznego Ciała. Powołani do strzeżenia nauki Mistrza, przekazują w sakramencie święceń tę posługę tym, którzy uświęcają, prowadzą i nauczają Kościół. Kapłaństwo służebne, czyli hierarchiczne, różni się „istotą, a nie tylko stopniem” (LG 10) od wspólnego kapłaństwa wiernych. Pozostają one jednak „wzajemnie sobie przyporządkowane; jedno i drugie bowiem we właściwy sobie sposób uczestniczą w jedynym kapłaństwie Chrystusa” (tamże). Struktura hierarchiczna nie jest ludzką konstrukcją, lecz została ustanowiona przez Boga, aby przedłużać misję Chrystusa.
Kościół – lud kapłański i prorocki

Soborowa Konstytucja Lumen gentium ukazuje dwa wymiary „złożonej rzeczywistości” Kościoła: ludzki i boski. Ten pierwszy dotyczy wspólnoty chrześcijan, głoszących Ewangelię i będących znakiem obecności Chrystusa. Natomiast wymiar boski nie polega na idealnej doskonałości jego członków, ale na fakcie, że wspólnota ta jest zrodzona z planu miłości Bożej. Jesteśmy wezwani do budowania Kościoła, czyli Ciała Chrystusa, które jest rzeczywistością zarówno ludzką, jak i boską, przyjmującą grzesznego człowieka i prowadzącą go do Boga.
Kościół – Lud Boży

Soborowa Konstytucja Lumen gentium ukazuje dwa wymiary „złożonej rzeczywistości” Kościoła: ludzki i boski. Ten pierwszy dotyczy wspólnoty chrześcijan, głoszących Ewangelię i będących znakiem obecności Chrystusa. Natomiast wymiar boski nie polega na idealnej doskonałości jego członków, ale na fakcie, że wspólnota ta jest zrodzona z planu miłości Bożej. Jesteśmy wezwani do budowania Kościoła, czyli Ciała Chrystusa, które jest rzeczywistością zarówno ludzką, jak i boską, przyjmującą grzesznego człowieka i prowadzącą go do Boga.
Kościół – rzeczywistość widzialna i duchowa

Soborowa Konstytucja Lumen gentium ukazuje dwa wymiary „złożonej rzeczywistości” Kościoła: ludzki i boski. Ten pierwszy dotyczy wspólnoty chrześcijan, głoszących Ewangelię i będących znakiem obecności Chrystusa. Natomiast wymiar boski nie polega na idealnej doskonałości jego członków, ale na fakcie, że wspólnota ta jest zrodzona z planu miłości Bożej. Jesteśmy wezwani do budowania Kościoła, czyli Ciała Chrystusa, które jest rzeczywistością zarówno ludzką, jak i boską, przyjmującą grzesznego człowieka i prowadzącą go do Boga.
Tajemnica Kościoła

Rozpoczynamy dziś refleksję nad kolejnym dokumentem soborowym: Konstytucją dogmatyczną Lumen gentium. Ukazuje ona Kościół w świetle dwóch pojęć: misterium i sakrament. Misterium oznacza rzeczywistość, która – choć niegdyś ukryta – została nam objawiona przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. W Swym zbawczym planie Bóg chce zwołać do siebie całą ludzkość, a dokonuje tego przez Kościół, który jest Ciałem Chrystusa i powszechnym sakramentem zbawienia. Jego członkowie stają się znakiem nadziei i pojednania dla rozbitej i podzielonej ludzkości.
Słowo Boże w życiu Kościoła

Między Słowem Bożym a Kościołem istnieje głęboka i życiodajna więź, o której mówi soborowa Konstytucja Dei Verbum. Kościół jest właściwym miejscem Pisma Świętego, które – wraz ze świętą Tradycją – stanowi najwyższą regułę wiary Kościoła, ukazując Chrystusa i otwierając człowieka na dialog z Bogiem. Kościół strzeże i wyjaśnia Pismo Święte oraz wzywa do czerpania z tego źródła, przede wszystkim w celebracji Eucharystii i pozostałych sakramentów. Pismo Święte w całości odnosi się do Jezusa Chrystusa i głosi Jego zbawczą obecność dla całej ludzkości.